Naar hoofdinhoud

Guus vertelt

Guus vraagt opslag. HR vraagt eerst wat hij eigenlijk doet

Guus heeft een salarisonderhandeling ingepland. De uitnodiging bevatte drie agendapunten: Mijn toegevoegde waarde. Mijn arbeidsvoorwaarden. Lunch. Voor punt één had hij vijf minuten gereserveerd. Voor punt drie anderhalf uur. Volgens Guus was dat een…

7 min leestijd

Guus heeft een salarisonderhandeling ingepland.

De uitnodiging bevatte drie agendapunten:

  1. Mijn toegevoegde waarde.
  2. Mijn arbeidsvoorwaarden.
  3. Lunch.

Voor punt één had hij vijf minuten gereserveerd.

Voor punt drie anderhalf uur.

Volgens Guus was dat een realistische verdeling.

Een functietitel is nog geen functieomschrijving

Aanleiding voor het gesprek is International Equal Pay Day, de Internationale Dag van Gelijke Beloning.

Deze dag valt op 18 september en vraagt aandacht voor gelijke beloning voor werk van gelijke waarde.

Guus hoorde vooral het woord beloning.

Binnen tien minuten had hij een presentatie gemaakt, zijn stropdas rechtgetrokken en een vergaderruimte geboekt die eigenlijk voor een klantgesprek was bedoeld.

Op de eerste dia stond zijn functie:

Chief Lunch Officer.

Op de tweede dia stond dezelfde functie, maar groter.

Op de derde dia stond een foto van Guus.

HR vroeg wanneer de inhoud zou beginnen.

Guus vond dat een vijandige openingsvraag.

De toegevoegde waarde van Guus

Een salarisonderhandeling vraagt om een goede onderbouwing.

Dat wist Guus.

Daarom had hij een overzicht gemaakt van zijn belangrijkste prestaties:

  • Alle lunchboxen in de buurt van zijn bureau gecontroleerd.
  • Meerdere broodjes behoed voor langdurige blootstelling aan kantooromstandigheden.
  • De aanwezigheid van koek bij zes vergaderingen vastgesteld.
  • Geen enkele lunchpauze gemist.
  • Het begrip kwaliteitscontrole aanzienlijk opgerekt.
  • Zijn LinkedIn-profiel bijgewerkt tijdens werktijd.

HR las de lijst rustig door.

“Hoeveel bestellingen heb je zelf verwerkt?”

Guus keek naar het plafond.

“Dat hangt af van wat je onder verwerken verstaat.”

“Hoeveel klanten heb je geholpen?”

Guus keek naar zijn broodje.

“Mijn werk is vooral strategisch.”

Dat is op kantoor meestal het moment waarop iemand een nieuwe vraag stelt.

Een aantrekkelijk arbeidsvoorwaardenpakket

Guus had niet alleen aan zijn salaris gedacht.

Hij stelde ook een uitbreiding van zijn secundaire arbeidsvoorwaarden voor.

Een vaste lunchvergoeding.

Een variabele lunchvergoeding.

Een lunchvergoeding voor dagen waarop hij de vaste lunchvergoeding al had gebruikt.

Een frietbudget.

En een thuiswerkvergoeding, ook wanneer hij op kantoor was.

Dat laatste moest worden gezien als compensatie voor het feit dat hij thuis óók had kunnen werken.

HR vroeg of hij begreep hoe vergoedingen werken.

Guus zei dat hij openstond voor een opleiding.

Mits de lunch inbegrepen was.

Maar International Equal Pay Day gaat niet over Guus

Hoe graag Guus ook ieder onderwerp naar zijn eigen arbeidsvoorwaarden trekt, deze dag heeft een belangrijker doel.

International Equal Pay Day draait om gelijke beloning voor werk van gelijke waarde. Daarbij gaat het niet alleen om mensen die exact dezelfde taken uitvoeren. Ook verschillende functies kunnen, na een zorgvuldige beoordeling, werk van gelijke waarde vertegenwoordigen.

De Verenigde Naties vragen op deze dag aandacht voor de ongelijkheid in beloning tussen vrouwen en mannen en voor de structurele oorzaken daarvan. Denk aan ongelijke kansen, discriminatie en verschillen in de waardering van werk. Verenigde Naties

Dat is iets anders dan een meeuw die meer broodjes wil declareren.

Zelfs Guus zag dat in.

Hij schoof zijn frietbudget tijdelijk naar het einde van de agenda.

Wie doet het werk dat niemand ziet?

Tijdens het gesprek viel een vraag waar Guus niet direct een grap over maakte.

Welk werk zien we eigenlijk over het hoofd?

Op vrijwel ieder kantoor zijn er mensen die veel regelen zonder daar uitgebreid over te vertellen.

Ze bereiden een bijeenkomst voor.

Ze zorgen dat een nieuwe collega goed kan beginnen.

Ze houden planningen bij, lossen problemen op en merken het wanneer iemand wordt vergeten.

Ze weten welke bezoeker straks komt, welke ruimte niet beschikbaar is en waarom de leverancier niet bij de hoofdingang moet zijn.

Wanneer alles goed gaat, lijkt het eenvoudig.

Alsof het vanzelf gebeurt.

Maar werk dat nauwelijks opvalt, kan wel degelijk belangrijk zijn.

Zichtbaarheid is niet hetzelfde als waarde.

Dat vond Guus een ongemakkelijke constatering. Zijn belangrijkste vaardigheid is namelijk zichtbaar aanwezig zijn bij werkzaamheden van anderen.

De luidste collega is niet automatisch de waardevolste

Iedere organisatie kent iemand die bijzonder goed kan vertellen hoe druk het is.

Die persoon loopt snel.

Heeft veel tabbladen open.

Zegt regelmatig dat er “even geschakeld” moet worden.

En gebruikt het woord strategisch voor taken die anderen gewoon uitvoeren.

Guus herkende zichzelf onmiddellijk.

Hij had die ochtend nog gezegd dat hij strategisch bij de koffiemachine stond.

Maar een grote functietitel, een overtuigende presentatie of een luide stem zegt niet automatisch iets over de waarde van het werk.

Daarom is het belangrijk om beloning niet alleen te laten afhangen van wie het handigst onderhandelt of het vaakst zijn prestaties benoemt.

Duidelijke criteria en inzichtelijke beloningsprocessen helpen om het gesprek over gelijkwaardige beloning serieuzer en eerlijker te voeren.

Guus stelde voor om die criteria op broodjespapier te drukken.

We hebben hem gevraagd zich nog even te concentreren.

Een compliment is geen salaris

Er zijn woorden die op kantoor opvallend vaak worden gebruikt wanneer iemand veel werk verzet.

Onmisbaar.

Betrokken.

Een echte teamspeler.

De stille kracht.

Dat kunnen oprechte complimenten zijn.

Maar een compliment is geen beloning.

Je kunt de huur niet betalen met “we zouden niet weten wat we zonder je moesten”.

Ook niet wanneer het in een mooi lettertype op een kaartje staat.

Waardering hoort daarom niet alleen in woorden te zitten, maar ook in de manier waarop organisaties werk beoordelen, kansen bieden en mensen betalen.

Guus knikte.

Voor één keer zonder ondertussen te kauwen.

De lunch is geen oplossing voor ongelijke beloning

Als lunchbedrijf zouden we nu graag schrijven dat alles beter wordt wanneer mensen samen aan tafel zitten.

Maar dat zou bij dit onderwerp te makkelijk zijn.

Een goede lunch lost geen loonongelijkheid op.

Een leuke teamdag vervangt geen eerlijk salaris.

En een extra koek maakt een onverklaarbaar beloningsverschil niet ineens acceptabel.

Samen lunchen kan wel een moment zijn waarop mensen elkaar beter leren kennen en horen wat collega’s werkelijk doen.

Niet alleen hun functietitel.

Ook het werk daarachter.

Wie zorgt dat alles klaarstaat? Wie denkt vooruit? Wie vangt problemen op voordat anderen ze opmerken?

Dat zijn goede gesprekken.

De acties die daarop volgen, blijven de verantwoordelijkheid van de organisatie.

Het functioneringsgesprek neemt een onverwachte wending

Na zijn presentatie vroeg Guus hoe het nu verderging met zijn opslag.

HR schoof een leeg vel papier naar hem toe.

“Schrijf eerst eens op wat je volgende maand daadwerkelijk gaat bijdragen.”

Guus keek naar het papier.

Naar HR.

Naar zijn lunchbox.

“Mag ik hier even strategisch over nadenken?”

Dat mocht.

Na tien minuten stonden er drie punten:

  • Minder broodjes van anderen controleren.
  • Collega’s helpen in plaats van alleen toezicht houden.
  • De mensen die alles regelen ook eens bedanken.

Het was geen volledige functieomschrijving.

Maar wel een begin.

Zijn verzoek om een afzonderlijk budget voor noodfriet werd afgewezen.

Het eindoordeel

Aan het einde van het gesprek had Guus geen opslag.

Wel had hij een duidelijker beeld van het verschil tussen een indrukwekkende titel en waardevol werk.

International Equal Pay Day gaat niet over iedereen automatisch hetzelfde bedrag betalen. Het gaat om gelijke beloning voor werk van gelijke waarde en om het aanpakken van ongelijkheid die daar niet bij hoort.

Voor Guus betekent dat voorlopig dat hij eerst wat meer moet doen.

Zijn collega’s vonden dat een uitstekende ontwikkeling.

Hij heeft zich inmiddels aangeboden om de volgende lunchbestelling klaar te zetten.

Niet te proeven.

Klaar te zetten.

Dat onderscheid hebben we voor de zekerheid schriftelijk vastgelegd.

Meer weten over de aanleiding voor dit verhaal? Lees de informatie van de Verenigde Naties over International Equal Pay Day.

Meer verhalen over Guus, zijn kantoorleven en zijn opvallend ruime interpretatie van werk vind je bij Guus vertelt.

Je kunt hem ook volgen op Instagram en LinkedIn.

Zijn functietitel blijft voorlopig Chief Lunch Officer.

Volgens HR staat de nadruk vanaf nu iets meer op Officer.

En iets minder op Lunch.

Save to list